بارون به همون سادگی که از لباس‌های کلفتت عبور کرده، سرمارو هم تا مغز استخونت برده، بی آنکه تو خواسته باشی.

دخترک اونجا رو سکّوی جلوی یه در نشسته، انگار که پشت در مونده باشه؛ شایدم کسی راهش نداده و میون راه مونده. داره مشق شبش رو زیر اون طاقی و در پناه سرما می‌نویسه، انگار جز اونجا دیگه جایی براش نمونده. دخترک می‌نویسه و تو چشماتو می‌بندی و به یاد خوش اون روزها باهاش هم‌صدا می‌شی؛ بابا آب داد؛ راستی چرا آب داد؟! شاید اصلاً نون گیرش نیومده.

داری به راهت ادامه می‌دی که به دخترک می‌رسی؛ نگاهت می‌کنه. با چشم‌هایی که برای اشک ریختن دیگه آبی براشون نمونده و با صدایی که می‌لرزه و کی میدونه از چی؛ بهت می‌گه، شایدم التماست میکنه، آقا بخر… تورو خدا بخر… آدامس بخر آقا… آقا…

صدای قلبت مثل صدای هنجره‌ی دختر می‌لرزه، ولی چون عادت نداری به گداهای خیابون کمک کنی سعی می‌کنی بی‌تفاوت ردشی، ولی مگه می‌شه؟!

دستت توی جیبته؛ به اندازه‌ی کافی پول تو جیبت هست؛ اونقدر که از گرسنگی نمیری. بالاخره برنده می‌شی، برمی‌گردی و می‌گی چنده دختر خانوم؟

-: ??? تومان

می‌دونی که نمی‌ارزه ولی بی هیچ اکراهی پول رو در میاری و میدی به دستش و آدامسو برمی‌داری. 

به راهت ادامه می‌دی، ولی حالا پاهاتم داره می‌لرزه؛ دلت می‌خواد داد بزنی و بپرسی آخه سهم آدما از این خاک چیه؛ ولی سرما صداتو تو سینت حبس می کنه …. 

منبع عکس: photo.net

اینجا آسمان هم، چون درياچه يخ زده است.

تن‌های عريان به خود می‌لرزند؛

خورشيد هم با همه قهر کرده

و قورباغه‌ای در اعماق، بيهوده انتظار سنجاقک‌ها را می‌کشد

...

عزاداران حسینی در شهر ری

تلاش من برای مخفیانه گرفتن این عکس ناکام ماند.

منبع عکس: photo.net

چه دلپذير بود لحظه‌ی جنون !

*****
نفس كه عاشق شد؛ پرنده، خسته بر زمين افتاد.
و حالا باد چنان مي‌وزد كه انگار هيچوقت كسي در اين دشت نبوده.
در شهر هنوز هم گل مي‌رويد و خار همچنان به دستان كودك فرو مي‌رود.
شاعري در شهر آواره است؛
او مي گريد و كسي نمي‌فهمد.
ظلم اينست؛
كسي مي‌گريد، نمي‌فهمند.
باد در شهر پيچيده؛
هو، هو …
و ديگر كسي صداي خش خش برگ‌هاي پاييزي را در زير پاي رهگذران ناآشنا نمي‌شنود.
باد در شهر مي‌پيچد،
كسي مي‌گريد،
نمي‌فهمند.
ديشب كه باران باريد، من شسته شدم.
و هيچ كس نفهميد
اين خدا بود كه گريست.
نفس عاشق شد؛
پرنده بار ديگر به پرواز درآمد؛
از قفس پريد.
و پس از آن؛
بي‌جواب ماندند، سلام‌ها.
سرد شدند، نگاه‌ها.
بي‌معنا شدند، خنده‌ها.
و پرنده باز خسته بر زمين افتاد.
و حال باد چنان مي وزد كه انگار شاعري نبوده، انگار پرنده‌اي نبوده، انگار دشتي نبوده، انگار شهري نبوده و انگار هيچ كس نبوده؛ هيچوقت!
*****

چه دلپذيربود لحظه‌ی جنون !

دالان

داستان این عکس از این قرار است که داشتم توی یکی از محلات قدیمی یزد قدم می‌زدم. در لحظه‌ای که از خم کوچه پیچیدم و داخل این مسیر شدم، این زن در حال خارج شدن از کوچه بود. ایستادم و دوربین رو سریع آوردم بالا و این عکس را گرفتم. در همین لحظه افراد پشت سرم من وارد کوچه شدند و از پشت به من که ایستاده بودم برخوردند. این ضربه  و حرکت سوژه و شتابزدگی خود من باعث شد فوکوس به خوبی انجام نشه. و متأسفانه این لحظه دیگر تکرار نشدنی بود.
به خاطر کیفیت پایین عکس از شما عذرخواهی می‌کنم.

منبع عکس: photo.net

زمان زيادي از آخرين حرفي كه براي گفتن داشتم گذشته است، زماني به درازاي يك عمر. عمري كه ندانستم چگونه گذشت. نمي‌دانم شايد اين هم يكي ديگر از خواص شبيه انسان بودن است؛ تباهي. دانشمندان به آن مي‌گويند آنتروپي، فلاسفه هم به آن مي‌گويند محكوم به بي تعادلي و من به آن مي گويم موج تباهي؛ موجي كه ابتدا به خواب مي‌برد، مسخ مي‌كند و سپس با خود مي‌برد؛ و من با آن رفته‌ام.

خيلي سخت است كه موجودي شاهد تباه شدن همه آن چيزهايي باشد كه به موجوديتش معنا مي‌بخشد؛ و من اين سختي را كشيده‌ام. اين سختي از آن نوع سختي‌هايي نيست كه بسازد، اين سختي موجود را به جايي مي‌كشاند كه همه به آن مي‌گويند انتها؛ و من به آنجا رسيدم. آري ” دل آشوب ” به انتها رسيده بود. ” دل آشوب ” با دلي آكنده از آشوب هر آنچه مي‌ديد و مي‌شنيد و مي‌چشيد، به جايي رسيد كه احساس كرد بايد برود، چون وقت رفتنش مدّتهاست كه رسيده است. اما نرفت؛ نشد كه برود. ” دل آشوب ” شهامت آن را نداشت تا با آنچه كه آن بيرون، آن سوي ميله‌هاي پولادين قفس تنگ و تاريكش انتظارش را مي‌كشيد، روبرو شود. و تناقض او را افسرده‌تر از آنچه كه بود ساخت و تناقض يعني شوق پرواز، توأمان با وحشت پرواز. او مرد و زمين هر لحظه بر نعش متحرّك او لعنت مي‌فرستاد و خود نيز. اما هميشه معجزات زماني ظهور مي‌كنند كه اصلاً انتظارشان را نداري؛ اين يك مثل تكراري است كه من تجربه‌اش كردم.

معجزۀ ” دل‌آشوب ” هم درست زماني كه در انتها غرق شده بود و هيچ انتظارش را نمي‌كشيد به سراغش آمد؛ يك فرشته، فرشته‌اي كه هرگز او را نديد.  فرشته‌اي كه هر چند فرشته بود، اما نقاط مشتركي هم با او داشت و اين معجزه را برايش حقيقي‌تر و باورپذيرتر مي‌ساخت. معجزه‌اي كه صادقانه از ” دل‌آشوب ” خواست تا به زندگي بازگردد و امروز او هر چند كه برايش سخت بود، اما تلاشش را كرد تا باز گردد. این فرشته برای او یک ندای درونی بود، ندایی که از او خواست و می‌خواهد بماند تا فرشته‌ای زمینی را که وعده می‌داد و می‌دهد را به چشم جسم ببیند. فرشته‌ای از جنس عشق و خاک. فرشته درون با وعده‌هایی که می‌داد او را به راهی برد که بیندیشد. بیندیشد با خود برای ماندن چه می‌توان کرد آنگاه تنهایی و برهوت زندگی دلیلی برای ماندن نمی‌گذارد. و ” دل‌آشوب ” اندیشید و اندیشید و جز خود دلیل دیگری برای ماندن ندید. ” دل‌آشوب ” پیشترها می‌نوشت، دوست داشت عکس بگیرد و دوربین نداشت، پولی نداشت که داشته باشد، و این‌ها انگیزه‌های او بودند پیشترها که مدت‌ها بود فراموششان کرده بود و چون خواسته بود که بماند باز به یاد آورد آنها را. دوربینی خرید و عکس انداخت. آنقدر انداخت که اندکی جان گرفت. آنقدر جان گرفت که توانست قلم دست بگیرد و بنویسد.

و ” دل‌آشوب ” اکنون نوشت.